SYNOWIE  WĘŻA

dedykuję pamięci Murzyna, mojego kota

System: WFRP

PROLOG

Obecnie ta część bagien nazywana jest Gniazdem Węża. Niewielu śmiałków pojawia się tu teraz, niewielu pojawiało się niegdyś. Do tych śmiałków nie należał też pewien rycerz. Nie gnała go tu ani odwaga ani jakaś szaleńcza sprawa. Przywiodła go desperacja uciekiniera. Lecz krok w krok za pchającą go w te mroczne bagna desperacją podążali ścigający go siepacze. Już mało kto z tutejszych pamięta, czy Gniazdem Węża zaczęto miejsce to nazywać zanim pojawili się wówczas ci ludzie, czy dopiero potem ta zła sława i złowroga aura niczym klątwa okryła ten obszar.
Im bardziej w głąb mokradeł wnikał ten pościg, tym mniej sił zostawało uciekinierowi. Kiedy w końcu nawiązał walkę z jednym z oprawców dostał precyzyjne pchnięcie w bok. Zostałby wnet dobity, gdyby popłochu u obu walczących nie wywołał wynurzający się czerw bagienny. Kiedy woda zabulgotała zdradzając obecność innych gadów atakujący cofnął się a rycerz podjął dalszą ucieczkę. Zwabieni odgłosami walki pozostali napastnicy widząc skłębione w mulistej wodzie stado, musieli wstrzymać się z pościgiem. Wtedy to jedyny wśród nich elf wypuścił z napiętego łuku strzałę, która przeleciała znaczną odległość sięgając celu.
Nawet ze śmiercionośnym grotem w plecach rycerz nie poddawał się brnąc dalej przez zdradliwe mokradła. W końcu utracił ostatki sił oraz resztki przytomności i zsunął się po wysepce traw wystających nad wodę niemal całkowicie się zanurzając. Oprawcy mijając obszar z czerwiami, stracili na ten manewr sporo czasu, w dodatku bagienne opary i groźne wyziewy wzmogły się jeszcze bardziej ograniczając widoczność i powodując trudności oddechowe. Bezowocne błądzenie napełniło ich przekonaniem, że rany oraz celny strzał z łuku musiały dopełnić sprawy. Skoro ścigany  nie mógł ujść, zatem musiał pod ciężarem pancerza pójść pod wodę. To domniemanie spowodowało, że uznali zadanie za zakończone.
Nieprzytomny rycerz niechybnie wykończyłby się, gdyby te bagna pozbawione były żywego ludzkiego ducha. Po dwóch dniach znalazła go na skraju życia mieszkająca tam wiedźma. Z badyli i trawy skleciła prowizoryczną tratwę, którą przetransportowała ciało bagiennymi ciekami w pobliże swej chaty a tam z pomocą płachty zaciągnęła do środka. Kuracja jaką przeprowadziła zdołała podtrzymać gasnące w nim życie. Przytomność wracała mu najpierw na krócej, z czasem na dłużej. Lecz jego życia nie zdołała już uratować. Po kilku miesiącach mniejszych i większych cierpień rycerz zmarł.
Usypany grób podmywała woda a wzmacniającą go obstawę kamienną wypłukiwały deszcze. Po jakimś czasie warunki te odsłoniły ciało rycerza, które będąc w dalszym ciągu podmywane zaczęło zsuwać się z pagórka aż w końcu znalazło się w wodzie. Podgryzały je ryby, węże i ślimaki. Przez bok rozpłatany jeszcze w walce jeden z węży wżarł się w jego ciało i w trzewiach uwił gniazdo.
Ciało rycerza było martwe, ale wciąż tkwiła w nim żywa dusza. Z czasem dusza ta zaczęła przenikać na węża, dla którego legowiskiem było martwe wnętrze.
Wiedźma wkrótce poczuła życie, którym napełniło się jej łono. Zrozumiała że jest ono owocem namiętności, której oddała się wspólnie z rycerzem w ostatnim okresie jego życia, kiedy jego stan owiał ich złudzeniem znaczącej poprawy. Gdy plątała się po bagnisku w poszukiwaniu sporyszu dla spędzenia płodu wtem usłyszała podpływającego węża. Przemówił do niej syczącym głosem. Wąż zabronił jej pozbywania się dziecka, które w sobie nosiła. A po kolejnych jego słowach jej trwoga ustąpiła. Oto pod postacią węża wracał do niej ów rycerz, którego dopiero co utraciła.
W pierwszym momencie obojgu wydało się dość niepojęte, jakaż to siła zdolna była rzeczy tak przemienić, by węża, który uwił się w ciele rycerza mogła zasiedlić jego ludzka dusza. Lecz wiedźma ma swoje sposoby by dostrzec więcej niż inny człowiek. Wnet poznała przyczynę. Przy usuwaniu strzały wbitej w plecy rycerza pozostał w ciele głęboko utkwiony grot. A musiał to być dość plugawy grot, zawierający w sobie kruszynkę spaczenia. Ta drobina znajdująca się blisko serca musiała uwięzić w martwym ciele duszę, lecz dusza starała się przeniknąć na to co żywe.
Rozumiejąc sytuację rycerz zaczął się zastanawiać jak może wykorzystać odmieniającą moc tej drobiny; co może uczynić by jego wola stała się wolą tej odrobiny spaczenia jaki w swym zasięgu posiadał? Odtąd czas pochłaniało mu obserwowanie i sprawdzanie jak spaczeń wpływa na otoczenie, co w nim zmienia, po to tylko, by z czasem móc samemu wpływać na ten spaczeń bardziej niż on wpływał na niego.
Wydawało mu się, że wciąż jest Teo Gwisim, drobnym szlachciurą z zachodniej Bretonii, mniej był w stanie dostrzec to, że z czasem stawał się coraz bardziej wężem.
Zabito mnie jako człowieka, ale nie zabito mojego człowieczeństwa. Nie zabito pragnień, które we mnie żyją – jak mu się wydawało.
A czego on mógł pragnąć? Już tylko jednego, już tylko zemsty!
Kobieta była wiedźmą, w chacie uskładała masę przeróżnych ingrediencji dla swych praktyk. Kiedy Teo jeszcze żył jako człowiek pod jej opieką, zauważył, że podobnie resztki nasienia jakie pozostawały po ich miłosnych uniesieniach gromadziła do pewnej buteleczki. Oto oczekiwał na narodziny własnego dziecka licząc, że z pomocą spaczenia zrobi jeszcze użytek z tego zapasu i zdoła powiększyć swe potomstwo na tym świecie.
Niebawem narodził się pierwszy syn węża. Potem drugi, który został podrzucony ludziom na wychowanie. A kiedy był już dostatecznie odchowany wąż po niego wrócił i obudził w nim ukrytą tożsamość.

I – WYPRAWA NA POŁUDNIE

WPROWADZENIE BG

	Rozpoczęcie dokonać można jak najbardziej jednym z klasycznych sposobów, czyli poprzez wynajęcie BG do wykonania zadania. Ivor Grax jest zwykłym szlachcicem bez dorobku. A tacy najczęściej podejmują służbę dla możniejszych panów. Rodowej ziemi ojciec nie chciał dzielić dla zbyt licznego potomstwa stąd Ivor wkroczył w samodzielne życie jedynie z jednorazowym skromnym finansowym uposażeniem. Wstąpił przed laty na służbę do hrabiego Gastona Bloysa, który wówczas zarządzał hrabstwem w środkowej Bretonii. Obecnie hrabia, wobec podeszłego wieku i utraty potomka a zarazem jedynego dziedzica zrzekł się urzędu i osiadł w dobrach rodowych (okolice Bordeleaux), zwyczajowo zachowując dożywotnio tytuł.
Ivor kompletuje kompanię, która wyruszy na południe z pewną misją zleconą przez hrabiego Gastona. Impuls, który doprowadził do podjęcia tej misji stanowił nieudany zamach na hrabiego, mający miejsce przed kilkunastoma dniami. Tym razem czujna ochrona nie została zaskoczona i zdołała zabić napastnika. Tym razem? A tak, gdyż przed dwoma laty miała miejsce podobna próba, której hrabia mało co nie przypłacił życiem, zaś napastnik wówczas zbiegł. Uciekł, by niebawem wrócić. Zaraz po tym zdarzeniu miał wtedy miejsce jeszcze jeden zamach, w wyniku którego zasztyletowany został jedyny syn i dziedzic hrabiego, Lui Bloys. Marnym pocieszeniem było to, że uciekający zamachowiec poniósł śmierć.
W ciągu dwóch lat pojawiło się zatem dwóch zamachowców. Obaj zostali zabici, a to tym bardziej nie pozwoliło odpowiedzieć na pytanie co nimi powodowało lub z czyjej inspiracji działali. Pozostało więc pytanie, czy za jakiś czas nie pojawi się kolejny śmiałek? 
Ponieważ Ivor nie mógł pozbawić hrabiego ochrony podjął się prędkiego zwerbowania ochotników, którzy udaliby się wraz z nim w drogę. Oferta ma przekonać BG. Czy 100zk na głowę jest wystarczająco przekonujące za maksymalnie 3 tygodnie służby i po 10 zk za każdy kolejny dzień jeśli służba się przedłuży? W dodatku Ivor z własnych środków pokrywał będzie kwaterunek, oporządzenie koni oraz główny posiłek. Poza Ivorem są w kompanii jeszcze dwaj słudzy hrabiego Vitorio Ross oraz Jacob Dartel. Natomiast ludzie wynajęci to Vins Morieu, Olivien Schumbeck, Paul Magrie, Axe Metteli, Vitris Belil oraz BG. Wymienieni nie spełniają właściwie żadnej istotnej roli, to statyści poza ostatnim z nich. Jako statystów ich liczbę możemy śmiało zredukować.
Wyróżniony Vitris Belil to natomiast trzeci zamachowiec, który w obliczu pogłosek o szykowanej przez hrabiego wyprawie na południe uznał za ważniejsze sentymenty rodzinne niż zaszczepioną żądzę vendetty. Uznał, że pilnowany skrzętnie w ostatnim czasie niedostępny hrabia poczeka. Vitirs nie mógł pozwolić by taka zgraja poszła samopas w jego rodzinne strony.
- pierwszy zamachowiec zjawił się przed dwoma laty: nie zabił hrabiego ale za drugim podejściem zabił jego syna
- drugi zamachowiec zjawił się niespełna miesiąc temu: wpierw zbezcześcił mogiłę potem próbował zabić hrabiego.

PIERWSZE ŚLADY

Drugi zamachowiec dopuścił się dodatkowo zbezczeszczenia nagrobka syna hrabiego, na którym po jego uszkodzeniu wykonał napis barwnikiem wytwarzanym na południu oraz posiadał naszyjnik z kłów czerwi bagiennych, a to powszechna ozdoba w tamtych stronach. Ivor zasugerował więc hrabiemu, że należy poprowadzić tam wyprawę i poszukać wyjaśnienia przyczyn zamachów. Oględziny zwłok oraz rozpytywanie w okolicy o ostatniego zamachowca w oparciu o naszkicowaną podobiznę, pozwoliło ustalić, że zdradzał cechy południowca, najpewniej mógł pochodzić gdzieś z Brionne lub okolic.
Skompletowana grupa zawita po drodze pod rezydencję hrabiego, bo ten życzył sobie ujrzeć ją z tarasu. Ten krótki postój w długiej drodze na południe MG wykorzystać może do przekazania dodatkowych informacji ewentualnie badania śladów. Otóż znajduje się tu rodowy cmentarz. Właśnie na nim spoczywa syn hrabiego. Płyta nagrobna została w trzeciej części odłupana i poskrobana, w dodatku naniesiono na nią napis, wspomnianym barwnikiem. Na samej górze napisano: narodziłem się dwa razy, niżej napis głosił: on się już nie narodzi. Pod drugim napisem narysowana była strzałka w dół wskazująca na nieboszczyka. Znajdowała się tam też wbita w kopczyk zwykła strzała. Ivor pokaże ową tablicę, opowiadając o zbezczeszczonej tuż przed zamachem mogile. Doda, że hrabia o tym nie wie. Nie powiadomił go nikt ze służby by nie dolewać mu goryczy do starczego życia. Ustawiono nową płytę grobową, a tą ukryto przed nim w zabudowaniach służby.
Co do zamachowców dane na ich temat mógł będzie uzupełnić informacją, że u obu na nodze znaleziono identyczny symetryczny ślad. Najpewniej po zębach, najpewniej po ugryzieniu albo ukąszeniu.
	Jeśli MG dysponuje grupą graczy-badaczy to Ivora nie traktujemy jako tego, który pokazuje wszystko palcem oraz objaśnia i rezygnujemy z  takiego pasywnego wariantu jak wyżej. Odegrać możemy (musimy!) część detektywistyczną przygody. Badanie próbek barwnika, badanie naszyjnika złożonego z zagadkowych zębów (zidentyfikowanych choćby za pomocą atlasu anatomicznego gadów wszelakich znajdującego się w książnicy w Bordeleaux), ekshumowanie ciała zamachowca i jego oględziny, oderwanie od roboty mistrza Nardisa wykonującego w świątyni w Bordeleaux freski dzięki którym zyska wieczną chwałę, po to by pomimo smrodu zechciał naszkicować podobiznę odgrzebanego zamachowca – to właśnie coś co może pochłaniać BG i ugruntować przekonanie o niezbędnej wyprawie na południe.
	Niektóre pytania BG pozostaną na razie bez odpowiedzi, na przykład o sens zagadkowego napisu na zbezczeszczonej mogile. Po pierwsze dlatego, że ukrywa się to przed wielmożą, po drugie kontaktu bezpośredniego z nim nie ma. Pośrednikiem w tym kontakcie zawsze pozostaje Ivor.

HISTORIE BG – WARIANT OPCJONALNY

Przystępując do odgrywania tego scenariusza MG mógłby poświęcić pewną uwagę historiom postaci graczy. Nierzadko bowiem gracze przy ich tworzeniu wykazują tendencje do zostawiania pustych plam, czy uciekania się w pobieżność. Takie plamy można wykorzystać „przeciw nim”. Bywa i tak, że gracz historię rozpoczyna od tego, że jego bohater został gdzieś znaleziony albo był podrzutkiem. To zupełnie tak jak synowie węża.
Powstaje więc pytanie, jak te puste plamy wykorzystać a więc jak uczynić tak aby otoczenie (czyli BN z kompanii stworzonej przez Ivora) zaczęli myśleć, że dany bohater może być synem węża? Udany manewr tego rodzaju może zaowocować wzmożeniem napięcia wśród bohaterów, podniesieniem nieufności i antagonizować solidarnie zapewne usposobioną drużynę BG z resztą kompanii. Wymagać to może jeszcze jednego, mianowicie przeniesienia akcji na teren, gdzie dany BG przyszedł na świat (lub się na nim pojawił).
Posunięcie takie powinno się odbyć bez manipulacji przez MG na historii postaci. Jeśli zachodzą jakieś wątpliwości przed grą MG może poprosić gracza o doprecyzowanie pewnych kwestii. Jak wiemy gracz ma często jakąś wizję swojej postaci (a nie zawsze ma wizję przeszłości postaci) i grą zmierza do jej urzeczywistnienia. Więc tam gdzie zachodzi przypuszczenie realizowania przez gracza owej wizji, MG nie powinien przeprowadzać „podejrzanych” zabiegów nawet na przeszłości jego bohatera, by uniknąć pretensji, że czyni zeń kogoś kim on nie był, a co za tym idzie nie powodować graczowi balastu na przyszłość.
Takie miałbym w tym miejscu drobne uwagi, zaś sięgnięcie po historie postaci to tylko posunięcie opcjonalne i w żadnym wypadku nie jest konieczne dla dalszego prowadzenia scenariusza. Owszem, niech i tak będzie, że BG nigdy nie był owym synem węża. Rzecz może się więc oprzeć tylko na tym, że BN (albo inni gracze) nabiorą w jakichś okolicznościach takich podejrzeń, a może nawet sam gracz nabrałby takich wręcz paranoicznych przypuszczeń co do swego bohatera.
Być może bohater był ukąszony kiedyś przez jakiegoś zwierza, niekoniecznie węża a obecnie w miejscu zabliźnionych śladów odczuwa zwyczajne podejrzanie powracające swędzenie nie pamiętając nawet kiedy i jak się owych znaków nabawił. Może tuż przed przygodą albo w jej trakcie ukąsił bohatera wąż, co bohater wyżył a nawet dobrze zniósł. To może być dla niektórych już zastanawiające.

POŁUDNIOWY BRZEG BRIENNE

Miasto Brionne położone jest na północnym brzegu rzeki. Po stronie południowej, która stanowi obszar bagnisty a w najlepszym wypadku podmokły nie jest możliwe wzniesienie trwałej, murowanej zabudowy. W dodatku brzeg południowy położony jest niżej niż północny i w chwilach wzbierania wody bywa zalewany. Obszar ten nie jest skolonizowany w ścisłym tego słowa znaczeniu. Jednak żyją tam odważni chłopi, którzy woleli to niż wygodniejsze życie na północy acz w ciaśniejszym jarzmie feudalizmu. Tu czują się wolni.
To miejsce to dzicz przyrodnicza i poniekąd społeczna. Po tej stronie rzeki gromadzą się i kryją różnej maści przestępcy, banici, oprychy, dłużnicy i zbiegowie. Ściągają tu ci, którzy z różnych względów nie mogą prowadzić normalnego życia, a dla których możliwości ukrywania w mieście wyczerpały się.
Brakuje tu dużych, ludnych siedlisk. Powstają małe zgrupowania domów. Skupiska te są mikre, często nietrwałe. Panuje w nich duża rotacja mieszkańców. Tu trafi kompania, która posuwa się na południe w poszukiwaniu klucza do zamachów na Bloysów. Początkowym celem będzie Brionne, ale po informacji, że nosić naszyjniki z zębów czerwi w zwyczaju mają myśliwi z południowego brzegu i tam też wytwarza się barwnik (taki jakim pomazano nagrobek) z chrabąszcza żyjącego w wilgotnej trawie, Ivor skieruje prowadzonych ludzi dalej na południe.
Ponieważ szerokość rzeki na wysokości miasta jest bardzo duża nie ma więc na niej wybudowanego mostu i przeprawa możliwa jest jedynie promem.

POSZUKIWANIE INFORMACJI

W ten sposób dotrą na południowy brzeg. Brakuje tu żywiołu ludzkiego, toteż uczyńmy dla BG punktem zatrzymania jakiś obszar zabudowany na kształt niewielkiej wsi. Nie ma nazwy, nie ma karczmy, jest możliwość najęcia stodoły jako miejsca kwaterunku.
Posiadane szkice zamachowców mogą być pomocą podczas indagowania tubylców. W końcu ktoś będzie w stanie przyznać, że tacy tu mieszkali. Kompanię ciekawić może choćby gdzie mieszkali, coś na temat śladów na ich nogach i czego mieliby szukać na północy.
Informacje uzyskiwane w tej fazie mogą brzmieć następująco:
Mieszkali to u tego to u tamtego, komu pomagali to u tego też mieszkali. Bo oni nikogo nie byli. Podrzutki. Matki pewnie się wyrzekały i przyniosły do nas, to się ludzie nimi zajmowali. Jedni więcej, drudzy mniej. I tak tu dorastali. Ale takich podrzutków było więcej. Już żaden się nie ostał taki. Powyjeżdżali... Nie dość że sieroty to jeszcze pechowcy. A bo zdarzało się, że wąż ukąsił. Ale mieli sporo szczęścia szybko dochodzili do siebie. A tu u nas węże okropne i jadowite. Wielu by pomarło po ukąszeniu, mało kto zdolny przetrzymać... A tamci przeżyli ale później jacyś dziwni się robili. Już bardziej od ludzi stronili, znikali gdzieś na dłużej, zmieniali się. Aż odchodzili zazwyczaj bez słowa pożegnania i wyjaśnienia. Niektórzy to tacy podobni do siebie byli, że ludzie żartowali, że ta sama matka się ich pozbywała. Tu u nas dwóch takich było, a tu obok w sadybach mieszkało jeszcze kilku.
Jeśliby BG nalegali na wskazanie im domów, gdzie najwięcej czasu tamci spędzali, to z jednej strony trudność może wynikać z faktu, że ludzie ich wychowujący przed laty już nie żyją lub tu nie mieszkają, z drugiej takiej trudności może nie być, zaś nawiedzani w chałupach ich niegdysiejsi opiekunowie, mogą deklarować emocjonalne przywiązanie do rzeczonych i mimo upływu lat, złego słowa na ich temat nie uronią, nic ponad to co powyżej nie dodadzą, poza tym, że po tych feralnych ukąszeniach jakby z wolna przestawali być sobą, zamykali się w sobie i więcej czasu włóczyli po mokradłach.
Nikt zaś nie będzie w stanie powiedzieć czego mogliby szukać na północy. Wybywali stąd i w zasadzie na tym wieść o nich urywa się. Vitris nie będzie rzucał się w oczy miejscowym, nasadzi na głowę kapelusz z długim rondem. Zresztą wyjechał dawno, dorobił się wąsika i brody, przestał być tym kogo można by pamiętać, a pamiętano by go pod imieniem Odon.
Sumując, wypytywanie pozwoli na następujące stwierdzenia co do sytuacji:
- zamachowcy nie mieli prawdziwych rodzin byli podrzutkami być może od jednej matki
- nie byli jedynymi podrzutkami, było takich więcej
- po ukąszeniu jakby zmieniali się i z czasem opuszczali to miejsce ruszając gdzieś w świat
- włóczyli się po mokradłach
- może mieli coś wspólnego z kultem węża...?

KULT WĘŻA

Dostępne uszom i oczom bohaterów powinny być również elementy tutejszego folkloru, zwłaszcza informacje mówiące o panującym tu swego rodzaju kulcie węża. Wprawdzie nie chodzi tu o boskie uwielbienie lecz o zwykły strach pod wpływem którego utrwala się respekt wobec świata tutejszej przyrody, w której ów wąż zajmuje wysokie miejsce.
Głębiej na bagnach żyje podobno gigantyczny wąż. Wszystko co monstrualne i niebezpieczne przeszywa strachem i wywołuje zabobonne reakcje. W reakcje te wpisuje się okazywanie czci w postaci stawiania ołtarzyków, kamieni ofiarnych, wynoszenia gdzieś w otaczający podmokły las darów dla niego.
Dodatkowe plotki, o tym, że potrafi przemówić ludzkim głosem wzmagają stan postrzegania go jako wyjątkowego sąsiada. To przeniesienie czci z bogów na węża wywoływało swego czasu ostrą reakcję sprzeciwu u tutejszego kapłana Taala. Jednak ludzkie zachowanie stawało się przyzwyczajeniem, które trudno było wykorzenić.

KAPŁAN TAALA

Bohaterowie trafią do niego skierowani po informacje na temat węża. By dostać się do niego trzeba będzie zapuścić się jeszcze bardziej na wschód. Obecny kapłan Taala, Galmes, wyjaśniał będzie, że stosunek tutejszych do węża wynika z zabobonu oraz strachu przed nieznanym. Tak naprawdę nie udzieli szczególnych informacji na temat węża. Powie, że się z nim nie zetknął i że może to lepiej, bo są tacy co mówią, że jak się ktoś z nim zetknie to tylko jednorazowo.
Wierzy jednak ludziom, że ten wąż istnieje. Nawet więcej, BG obserwujący go oraz to jak będzie się wypowiadał o owym kulcie, mogą odnieść wrażenie że sam odczuwa mores i ma wobec tego zjawiska sporo poważania. Podczas gdy jego poprzednik starał się ów zabobon wyplenić.
Właśnie: poprzednik. Niestety zmarło się biedakowi jakieś sześć lat temu i obowiązki kapłana mógł na siebie wziąć słabo do tego przygotowany Galmes, który od wczesnych lat życia był pomocnikiem kapłana. Galmes nie powie BG, że jego poprzednik skonał po ukąszeniu węża, ale może ktoś inny im to zapoda.
Jako kapłan Galmes może być źle oceniany, ze względu na brak właściwego przygotowania do wypełniania swych obowiązków i młody wiek (nazywamy go kapłanem, ale odnoszą się do niego zasady nowicjusza). Specjalnie o to nie dba. Jako syn węża, stara się o zachowanie dotychczasowego stanu rzeczy, czyli aury grozy jaka niesie się z bagien a zwłaszcza z Wężowego Gniazda.
Obecność kapłana Taala w tym miejscu wiąże się z gospodarczymi posunięciami jednego z tutejszych szlachciców. Otóż zamierzał on podjąć eksploatację obszarów leśnych na południowej podmokłej stronie rzeki. Drewno miało być spławem transportowane ku Brionne. Postarał się o koncesję na wyręb, ale chętnych do pracy po tej stronie rzeki wielu nie było, w dodatku oferowane przez niego wynagrodzenie powodowało, że ludzie raczej woleli pracować przy przeładunku w porcie niż gnić w podmokłym lesie.
Wyręb lasu szedł z mozołem, w dodatku znalazł oponenta w postaci kapłana boga przyrody, który pojawił się na tym terenie w związku z tym rabunkiem. Szlachcic postanowił zaniechać swego przedsięwzięcia i zaistniałą sytuację wykorzystał by zabłysnąć w charakterze fundatora. Przekazał kapłanowi Taala prawo do korzystania z magazynu i baraków pobudowanych dla drwali w celu przysposobienia ich jako świątyni.
Nim kapłan zdążył urzeczywistnić w ceglanym magazynie obiekt kultu ktoś z okolicy sprofanował to miejsce urządzając na ścianach malowidła. Stąd świątynny charakter nadano rozłożystemu drzewu obok tych budynków, wokół pnia którego wzniesiono zadaszenie a przy samej podstawie pnia ołtarzyk ofiarny. Magazyn murowany mający być świątynią pozostawiono nie prowadząc przy nim żadnych prac. Miało to miejsce przed 12 laty. Sześć lat temu natomiast kapłanowi przydarzył się wspomniany wypadek, „przypadkowe” ukąszenie przez węża pozbawiło tutejszą ludność i przyrodę jego opieki. Wtedy to zastąpił go w czynnościach obecny kapłan a wówczas chłopiec, sierota którą wziął niegdyś na pomocnika.

NIEDOSZŁA ŚWIĄTYNIA

To prostokątny budynek z jednym wejściem i jednym małym okienkiem u sufitu bez szyby lecz z kratą i okiennicami. Profanacja do jakiej tu doszło w rzeczywistości stanowią malunki wykonane przez synów węża. Pierwszy kapłan je zdrapywał, ale podczas jego nieobecności były odtwarzane. Rysunki zostały wykonane takim samym barwnikiem jakim umazany był nagrobek syna hrabiego. Kilka domostw w okolicy wytwarza taki barwnik. Dalej jednak tropem barwnika nie dotrze się.
Na wysokości ludzkiej głowy biegną dwie równoległe linie rysowane odręcznie po wszystkich ścianach. Linie te łączą się po obu stronach drzwi. Z jednej strony zbiegają się zwężając i tworząc jakby ogon węża, z drugiej rozszerzają by imitować jego otwartą paszczę. Wewnątrz węża znajdują się narysowane kontury głów. Pięć konturów na jednej ścianie oraz dwa na przeciwległej. Cała piątka jest zachlapana wewnątrz farbą, natomiast, tam gdzie są dwa kontury, zachlapany jest tylko jeden z nich.
Pod spodem przy podłodze na jednej ze ścian narysowane są kontury nagrobków, jest ich dwa (w tym jeden malunek świeższy), zaś na przeciwległej ścianie znajduje się trzeci. Przy tym trzecim, nieco większym tkwi napis: wciąż żywy.
Uwagę zwracają jeszcze inne detale jak dorysowana strzała jakby wbita w węża, oraz powyżej jego rysunku na ścianie, na której wnętrze węża skrywało kontury dwóch głów znajduje się narysowana tarcza herbowa imitująca herb hrabiego Bloysa. Dorysowane są też dwie strzały wbite w ten herb.
Jak odczytać te bazgroły? Ich symbolika jest bardzo prosta. Centralny jest rysunek węża, w jego wnętrzu są kontury głów co symbolizuje pożeranie wrogów. Ponieważ zemsta dokonała się już na ścigających rycerza pięciu siepaczach (o czym przekona BG wizyta na bagnach) kontury ich głów zostały zachlapane. Na przeciwległej ścianie są jeszcze dwa kontury, a ten który zachlapano symbolizuje syna hrabiego. Został więc ostatni akt zemsty, zabicie hrabiego. Ponieważ śmierć poniosło w trakcie jej wypełniania dwóch synów węża, stąd upamiętniają ich rysunki nagrobków. Trzeci rysunek nagrobka synowie węża wykonali jako większy, gdyż upamiętnia ich ojca.
Strzała wbita w węża przedstawia strzałę, która go ugodziła, a więc z grotem zawierającym skrawek spaczenia. Herb Bloysów z wbitymi weń strzałami to pokazanie, w którą stronę wymierzona została zemsta. Dwie strzały bo na dwóch przedstawicielach rodu. 
Do tego budynku BG wpuści młody kapłan. Nie jest zamykany na klucz. Zarówno wąż jak i Galmes, chcą by bohaterowie poznali zapis jego dzieła, oraz by konfrontacja z tym zapisem pomogła rozeznać się wężoidom na ile przybyli tu śmiałkowie są zorientowani w przedmiocie sprawy.

WYPRAWA NA BAGNA

Ta eskapada wydaje się być nieunikniona. Kult węża, ślady ukąszeń u zamachowców, teraz te malunki - to sugeruje, że wyjaśnienia należy szukać na bagnach. Bohaterowie jeszcze nie wiedzą czego dokładnie mieliby szukać, ale wiedzą co mogą znaleźć. Węża. Gdy już zdecydują się na taką wyprawę kapłan może ofiarować się im jako przewodnik. W końcu on z racji swej roli jest bliżej tej nieprzystępnej przyrody niż inni.
Wyprawę na bagna, których serce nosi nazwę Wężowego Gniazda, mogą poprzedzić jakieś przygotowania. Pomocne byłoby obuwie z odpowiedniej wysokości i grubości cholewami chroniące przed pijawkami, kąsaniem żarłocznych ryb żyjących w bagiennym mule, chusty na twarze zabezpieczające po części przed wdychaniem oparów i ziemnych wyziewów.
Nie będzie to spacerek. Droga jest trudna. Wiedzie przez silnie pofałdowany teren, który to wznosi się ponad powierzchnię bagna to znów w nim się zapada zostawiając małe miękkie wysepki. Jest bardzo grząsko, ślisko. Są komary, muchy, muszki, meszki, chrabąszcze, ślimaki, żaby i przeróżne robactwo oraz ptactwo krążące wokół. Nad bagniskiem unosi się stale para, a nawet trujące opary – tworzy to wrażenie mgły. Całość jest zalesiona, choć zdarzają się miejsca, gdzie drzewostan przerzedza się, zdrowych okazów jest mniej a dominować zaczynają przegniłe i zwalone pnie.
Oczywiście dla prących hardo do przodu bohaterów zaprezentowane okoliczności to raczej niewygody niż zagrożenia. A tych ostatnich w takim miejscu brakować nie może. Ameby, amfisbeny, chłościele, czerwy bagienne, kamaleopije, dzikie koty, krwawce, pijawki wielkie i zwyczajne oraz gigantyczne szczury (charakterystyki wg bestiariusza), to chyba najważniejsze istoty, z którymi zetknięcie może nastąpić a do miłych należeć nie będzie. No i węże, zwykłe oraz ten, którego tu spotkają.

CHATA NA BAGNACH

Tak jak zademonstrowano bohaterom budynek z malunkami, tak teraz nastąpią kolejne punkty demonstracji. Galmes niby przypadkiem doprowadzi ich do chaty na bagnach, w której mieszkała wiedźma. Kobieta zmarła przed laty wydawszy na świat ostatniego (ósmego w rachunku scenariusza) syna.
Ząb czasu zostawił na tej chacie liczne ślady. Glina została wypłukana przez deszcze spomiędzy bali, ukazując prześwity. Jej wygląd sugeruje, że raczej nikt tu nie mieszka. Wnętrze jest dwuizbowe. W jednej znajduje się stare posłanie i jest na tyle wąska, że była wykorzystywana jedynie do spania. Druga izba obszerniejsza mieści resztki starych gratów, ledwie trzymające się ścian półki, wiązki starych przegniłych ziół, sczerniałe drewniane naczynia oraz parę innych drobiazgów.
Trzy rzeczy wydają się istotne z punktu widzenia bohaterów. Wpierw będzie to zawieszona na sznureczku strzała bez grotu, tuż za progiem. Znajdują się na niej nacięcia, które rozpozna Vitorio Ross. To elfia strzała a te znaki to może jakieś znaki magicznego pokroju. Rozpoznać może w niej elfią strzałę też dowolny elf, ale Vitorio wskaże, że znał pewnego elfa z Bordeleaux, który takimi strzałami się posługiwał. Kiedyś nawet widział go na terenie rezydencji hrabiego, ale wiele więcej nie poda, bo miało to miejsce niemal trzydzieści lat temu, czyli gdy miał lat 17 i był wraz ze swym ojcem pod opieką Gastona, jako wychodźcy z jednego z estalijskich księstw. Będzie pamiętał jedynie, że ów elf miał nienajlepszą reputację i był najemnikiem.
Po minie Ivora można sądzić, że ten wie więcej, a wie na pewno z jakiego powodu ów elf i jego towarzysze znaleźli się na terenie rezydencji. Zmilczy to wiedząc, że chodzi o zlecone przez hrabiego zabójstwo.
Po prawej od wejścia na ścianie zawieszona będzie spora płachta, pod którą odrysowywały się będą obłe kształty w liczbie pięciu sztuk. Druga rzecz – na płachcie znanym już BG barwnikiem znajduje się rozmyty napis: zabijając mnie należy też zabić we mnie węża. Odsłonięta płachta ukaże pod sobą zawieszone za włosy na hakach pięć odciętych głów, w tym jedną elfią. To trzecia istotna rzecz, którą ujrzą bohaterowie. Tego elfa pamiętał Vitorio. Tych ludzi pamięta też Ivor. W razie podpytywania może najwyżej napomknąć że to najemnicy hrabiego sprzed lat.
Jest to ściana z trofeami niegdyś rycerza a od lat już węża. Strzała, którą posłał mu elf była cały czas zawieszona u sufitu by gdy pojawiał się tam jako wąż, lub gdy pojawili się jego synowie, przypominać o celu jakim jest zemsta. Dzieło tej zemsty zaczął realizować kiedy jego pierwsze dzieci osiągnęły dorosły wiek. Najpierw skierował je przeciw siepaczom, którzy go ścigali, głowy wszystkich pięciu wieszając na ścianie niczym zdobycze wojenne. Potem płomień swej nienawiści skierował na ich mocodawców.

WALKA Z WĘŻEM

Możliwe że na BG nie spłynie refleksja, czy aby znaleźli się w tej chacie przypadkiem, czy też byli prowadzeni tak aby się w niej znaleźć. Teraz skoro pokazany został im drugi obiekt kapłan będzie mógł poprowadzić ich już w paszczę niebezpieczeństwa. Wymieniałem stworzenia bagienne, na które natknąć mogliby się bohaterowie. Jednak kapłan poprowadzi ich w pobliże dość szczególnego mieszkańca mokradeł, ośmiornicy bagiennej.
Skryta w wielkim dole zalanym wodą, zaatakuje znienacka. Ma siedem sprawnych macek, w jednej pozbawiona jest czucia od lat. Będzie to niebezpieczne starcie dla bohaterów. Kiedy już będzie się zbliżał jego finał (pokonanie ośmiornicy albo odwrót) wtedy korzystając z istniejącego jeszcze zamieszania uderzy gigantyczny wąż.
Jest to rzeczywiście potężna bestia, licząca niemal dwadzieścia metrów długości i przy głowie siedemdziesiąt centymetrów średnicy. Jest w stanie wykonywać zróżnicowane ataki. Ugryzienie, ukąszenie, miażdżenie, uderzenie. Atakować może przednią częścią ciała jak i tylną, miotając się może roztrącać przeciwników znajdujących się po bokach. Prześlizgując się po przeciwniku, jest w stanie go zgniatać, miażdżyć owijając się wokół niego, albo wciągnąć pod wodę topiąc, jeśli ta nie okaże się płycizną. Walka to nie same odpisywanie punktów żywotności, obrażeń, przemieszczania się. Pierwszoplanowy ma być opis działania, cyfry to tło.
Z uwagi na liczebność kompanii nic nie stoi na przeszkodzie, aby bohaterowie ubili gada. Po walce powstaną pewne problemy: ranni, przetransportowanie olbrzyma do bojaźliwej wsi (bo jest się czym poszczycić) oraz kapłan. Ten, gdy tylko ośmiornica się uobecniła gdzieś zniknął i nie ma po nim teraz ani śladu. Ktoś powinien odważnie powiedzieć, że kapłan celowo ich tu doprowadził, może to być nawet uwaga Vitrisa. Inny problem stanowić może bezpieczna i najkrótsza droga powrotna, skoro nie ma już przewodnika. W zamieszaniu wywołanym walką Vitris  pozostawał na uboczu zdarzeń, ewentualnie zauważony swój brak aktywności może kamuflować i podszywać płaszczykiem tchórzostwa.
Jeszcze potrzebna nam tu będzie jedna scena, w której na dowolnej długości węża coś od wewnątrz przegryzie jego bok i nim bohaterowie zdążą nadejść wyślizgnie się do wody a po chwili śladu już po tym nie będzie. Niepokój bohaterów nie musi być duży w końcu to był tylko mały wąż. Fakt, że ten, na którego przeniknęła dusza rycerza.

PUSTELNIK

Wracający nie ujdą zbyt daleko, gdy natkną się na mężczyznę. Powie, że jest pobliskim pustelnikiem (i tak też będzie wyglądał, pomimo nie tak starego wieku) a zarazem zielarzem i skoro zabili węża, który naruszał równowagę tego miejsca winien się czuje w ramach wdzięczności okazać im pomoc (zrobi to także jeśli dostali łomot a wąż wyżyje). Ewentualne ukąszenie i destrukcyjne działanie jadu jeśli takie nastąpiło, nie powinno w tym momencie stanowić troski. Pustelnik jest w stanie podać środki pozwalające na zahamowanie trucizny i powolny powrót do zdrowia.
Wielki wąż zabity, ale na tych bagnach żyje takich więcej. Kiedy się do niego zbliżyłem, czułem, że jeszcze niedawno było coś obcego w jego cielsku. Lecz teraz jakby się to już oddalało – powie.
Pustelnik będzie w stanie złożyć bohaterom część wyjaśnień, których poszukują. Wąż z tych bagien znajduje szczególne upodobanie u niektórych chłopców. Do końca nie jest tego w stanie wyjaśnić. Ci chłopcy na pewnym etapie swojego życia, ulegają wewnętrznej przemianie. Budzi się w nich życie dla węża. Dlaczego się ono w nich budzi? Chyba wskutek ukąszenia przez niego. Wie jednak, i ludzie też to wiedzą, że wszyscy oni byli tu podrzutkami. Kimś takim jest też młody kapłan Taala, który ich tu przyprowadził – zakomunikuje im. Czy związek z tym mogło mieć ciało pewnego mężczyzny, które poniewierało się na tych bagnach? Wiedźma otaczała je opieką, podobnie jak wąż, a kiedy zmarła, ci chłopcy ułożyli ją obok tamtego ciała. Jednak coś nienaturalnego można było w nim poczuć.
Ma powody przypuszczać, że ci odmieńcy wyszli z łona wiedźmy mieszkającej na tych bagnach. BG powinni się już domyślić a jeśli nie to są już o krok od prawdy, że wąż podrzucał ludziom swych synów a potem wracał do nich by budzić ich ukąszeniem do nowego życia.
Pustelnik odprowadziwszy bohaterów zawróci, zostawiając im pewne podarki. Jednym będzie buteleczka z antidotum na jad węża (trzy porcje). Drugi podarek to kij na którym się wspierał. To minimum ofiarowanej kompanii pomocy, którym zapracuje na jej zaufanie.
Kij. Weźcie go i użyjcie gdy pojawi się ten wąż... Ktoś się nie domyśla jak kij zadziała? Nic bardziej mylnego, ale o tym w finale. Jeśli BG nie pokwapią się do jego przyjęcia, Ivor może uczynić ich powiernikiem drąga, zwięzłym: pilnujcie tego.

PO POWROCIE

Galmes będzie już nieuchwytny, zaś nagabywani ludzie poinformują, że widzieli jak śpiesznym krokiem zmierzał prosto na północ a plecak, który miał ze sobą sugerował, że czeka go dłuższa podróż.
Istotne informacje, których bohaterowie teraz potrzebują, a miejmy nadzieję że pamiętają jeśli już padły, dotyczą innych podrzutków, którzy tu mieszkali lecz już opuścili ten teren. W sumie było takich kilku. Dwaj jak wiemy nie żyją, kolejny zaprezentowany to Galmes, a pozostali, to Simos, Meo, Talevick oraz Vitris Belil. Jeśli MG uruchomił grę w trybie BG jako syna węża, to mamy też kolejnego, czekającego na przemianę.
Zamiast odgrywać łażenie od chaty do chaty i monotonne rozpytywanie o to samo, zaś MG zmuszać do wysiłku w celu zróżnicowanego prezentowania odpowiedzi, dokonać tu możemy iście filmowego przyśpieszenia i zainicjować kolejny etap przygody. Posiada ona bowiem charakter dwuetapowy. W pierwszym dokonała się podróż z północy na południe gdzie zdobyto część wyjaśnień tej historii, zaś w drugim nastąpi powrót na północ tropem synów węża, który odsłoni resztę tajemnicy.
Bohaterowie mogą więc szczególnie pożądać odpowiedzi na następujące pytania: ilu ich w sumie było, jak się nazywali, gdzie mieszkają obecnie, czym się mogą zajmować (inaczej w czym mogą być dobrzy), czy przechodzili przez ukąszenia, czy w ich zachowaniu można było nagle wyczuć zmianę oraz ich rysopis. Część tej wiedzy bohaterowie mogli zdobyć pytając o niektóre z tych rzeczy, gdy tylko się tu pojawili, przed wyprawą na bagna.
Wyruszenie w pościg za Galmesem opóźnione będzie właśnie zdobywaniem lub uzupełnianiem informacji o innych podrzutkach w tej okolicy oraz ewentualnością posiadania rannych w szeregach. W przypadkach zbyt ciężko rannych, którzy byliby niewygodnym ciężarem dla kompanii, Ivor może wypłacić im jakąś kwotę i podziękować za służbę w imieniu hrabiego.
Próba ruszenia śladem Galmesa doprowadzi w prostej linii do brzegu rzeki, gdzie zamieszkały w okolicy chłop przewiózł go łodzią na drugą stronę. W zależności od zdobytych informacji zajdzie konieczność zadecydowania o dalszej trasie. Zakładam tu, że podstawowe wiadomości lokalizujące innych synów węża zostały uzyskane. Jeśli tak się nie stało BG muszą iść tropem Galmesa i w ten sposób będą docierać od jednego do drugiego z wężoidów, jednak za każdym razem będąc o krok z tyłu.

Możliwe do uzyskania informacje o innych synach węża:
Talevick – obecnie przebywa jakieś 15 km stąd na wschód na północnym nabrzeżu rzeki, gdzie pracuje przy obsłudze przeprawy promowej dla sporadycznie pojawiających się tam podróżnych.
Meo – znajduje się w Brionne, gdzie podobno jest szczurołapem i czyścicielem kanałów.
Simos – osiadł w wiejskiej kolonii Akcinna we włościach szlacheckich, gdzie dzierżawi kawał ziemi uprawnej i u boku małżonki prowadzi chłopskie życie.
Odon, Daren, Knida – można się o nich dowiedzieć tyle, że wyjechali na północ za rzekę, a jeśli bohaterowie posługują się podobiznami to da się zidentyfikować trzeciego z ostatnim zamachowcem.
Inni? – mogli być i inni podobni im.

Istnieje tu możliwość tego, aby Ivor podzielił ludzi na dwie grupy i wysłał we wskazanych kierunkach, czyli by jedna ruszyła na zachód ku przeprawie na wysokości Brionne zaś druga na wschód gdzie znajdować się ma jeden z synów węża. Pierwsza grupa ruszyłaby południowym brzegiem na zachód, zaś druga skorzystała z przeprawy tratwą na miejscu i wylądowawszy na północnym brzegu ruszyła na wschód na spotkanie Talevicka. Byłaby to grupa BG.

II – POWRÓT NA PÓŁNOC

TALEVICK

Kiedy Galmes płynął na północny brzeg, mało słuchając zagadującego go chłopa, wąż mknął już nurtem rzeki na wschód. Nie płynął by ukąszeniem obudzić Talevicka do nowego życia, jako syna węża, bo to stało się już przed paroma laty, płynął z ostrzeżeniem, że może mieć nieproszonych gości.
Na miejscu oczom BG ukaże się ogrodzony żerdziami niczym zagroda obszar nabrzeża z paroma szopami i jednym solidniejszym budynkiem. Uzupełniać ten widok będzie pomost oraz prom. Ale te detale architektury nie przykują uwagi BG tak jak pustka. Dopiero gdy podjadą bliżej zauważą, że na promie znajduje się przestraszony młody chłopak. Zaś przy burcie tkwią ułożone i nakryte dwa ciała. Widok obcych wystraszy go, ale ich pokojowe przecież usposobienie i pytanie co się stało pozwoli mu wyjaśnić co zaszło.
Węże nas zaatakowały... Pojawił się tu pewien człowiek, on jest stąd, jest kapłanem, ale teraz na takiego nie wyglądał. Kiedy wyszliśmy aby go przywitać nagle usłyszeliśmy krzyk Atmosa, który brodził w wodzie – w tym momencie relacjonujący skinął głową wskazując jednego z ułożonych mężczyzn – Nic nie mógł wyjaśnić, bo na naszych oczach tracił przytomność zaczęliśmy go wyciągać i wytaszczyliśmy na brzeg. I wtedy okazało się, że wąż, który go ukąsił zaplątał się za jego koszulę. Wysunął się i ukąsił Talevicka w rękę. Ja uskoczyłem przerażony. Wołałem Lansa – tym razem wskazał na drugiego mężczyznę - Nie odpowiadał. Podbiegłem do chaty, ale nawet nie przekroczyłem progu. Lans leżał wewnątrz a po nim pełzały węże. Wtedy zareagował ten kapłan, który tu przybył, powiedział żeby podać im to co mi da, i jak się obróciłem to nagle oberwałem w kark. Kiedy się ocknąłem tego kapłana nie było, nie było też ciała Talevicka. Jedna łódź też znikła – wskaże przycumowaną łódź po drugiej stronie pomostu – Tamci leżeli jak wcześniej. Po wężach też już nie było śladu. Jednak wolałem ich wciągnąć na prom. Po tych pionowych i wysokich burtach raczej żaden gad się nie wślizgnie.
To byłoby tyle z jego relacji. Wciąż sprawia wrażenie solidnie wystraszonego. BG mogą myśleć, że się spóźnili. To nieprawda, osobnik udzielający im informacji to właśnie Talevick. Uda nam się ten kant? To całkiem pewne, o ile komuś nie wyda się podejrzane, że skoro ukąszeni zostali pozostali to jakim cudem on wyszedł bez szwanku. Jeśliby jakimś sposobem pozbawili go odzienia (przymusem) mogliby odkryć na jego łydce zadawniony ślad po ukąszeniu to już mogłoby dać im przekonanie, że mają do czynienia z synem węża. Ale czy będą mieli na to czas?
Po pierwsze śpieszy im się. Trzeba ruszać dalej na zachód. Po drugie kwestia łodzi, bo jeśli Galmes uszedł łodzią jak usłyszeli, to powinni – jeśli jechali nabrzeżem – po drodze zauważyć tą łódź, ale równie dobrze mógł ją jedynie odczepić dla zmyłki a nurt rzeki zepchnął gdzieś w sitowie. Wreszcie kolejna dla nich gratka – następny wielki wąż. Gdyby przyszło im na myśl spytkami wydusić z chłopaka coś więcej przyśpieszmy jego pojawienie się. Najlepiej gdy większość BG albo wszyscy znajdować się będą na 20 metrowym  pomoście.
Bestia nieoczekiwanie wystrzeli z wody i spadnie na pomost przepoławiając go, następnie owinie się wokół pali podtrzymujących odciętą część, napnie cielsko i te zaczną pękać. To może być ekscytujący pojedynek. BG na pomoście, wąż pod nimi w wodzie uderzający o niego i wybijający deski, łamiący pale na tyle by pomost nagle opadł na wodę zamieniając się w tratwę. W pewnym momencie zawieruchy, zerwane może zostać przez węża mocowanie promu, który rzeka uniesie a na jego pokładzie Talevika oraz nieprzytomnych ludzi. Tylko po to by rozdzielić syna od BG.
Ten pojedynek nie musi się kończyć. Wąż ustąpi, odejdzie. Musi przecież zgromadzić swoich synów, z którymi ruszy na północ, by zamknąć ostatni rozdział swego dawnego życia, ostatnim aktem zemsty. Jemu też się więc śpieszy.
Ślady ukąszeń to stygmaty zdradzające synów węża. Ich poszukiwanie może być obraną przez BG metodą identyfikacyjną. Ale nie traktujmy ludzi Starego Świata jako stworzeń o gładkiej czystej skórze. Ciała a tym bardziej nogi mogą być zwłaszcza u mieszkańców wsi jak najbardziej poznaczone licznymi zadrapaniami, sińcami, ropieniami, śladami po ugryzieniach, ukąszeniach owadów, insektów a nade wszystko przeróżnymi bliznami. Ślad po ukąszeniu jeśli się znajdzie to może nawet niejeden u danego osobnika, abstrahując od tego czy jest czy nie jest synem węża.
Postawa moralna bohaterów może tu zostać poddana próbie. Na promie są dwa ukąszone ciała, zaś oni dopiero co zostali uposażeni w odtrutkę na jad węża. Odznaczą się ignorancją czy udzielą pomocy? Od tego może zależeć późniejsze nastawienie do nich Talevicka i całej wężowej familii.

MEO

Wysłani na wschód BG pędzą teraz po napotkanych tam perypetiach na zachód. Tu też przygotowaliśmy drobną atrakcję, więc najlepiej aby ich ona nie ominęła. Ważniejszy tego powód to akurat fakt, że przygoda jest dla BG a nie BN. Skoro tych pierwszych posłaliśmy rozkazem Ivora na wschód a drugich na zachód, musimy też dopilnować, by okoliczności doprowadziły do opóźnienia grupy zachodniej, tak by różnicę dystansu BG zniwelowali.
BN mogli mieć opóźnienie czekając na prom, który po drugiej stronie rusza jedynie w chwili zapełnienia i zwłoka ta była na tyle znacząca, iż pozwoliła znaleźć się na północnym brzegu w momencie, gdy już BG powrotnie zbliżali się do Brionne. Tak więc resztę kompanii BG mogą zastać tuż po tym jak wjechała do miasta, strwoniła nieco czasu na rozlokowanie się w gospodzie i na razie nie podjęła jeszcze poszukiwania Meo.
Poszukiwania rozpocząć najlepiej skierowawszy się do budynku miejskich czyścicieli, który to obiekt tak jak ich zawód niczym reprezentacyjnym nie jest. W zasadzie będzie się tam znajdowała tylko jedna osoba. Zarządca. Gdyby wcześniej BG natknęli się na kanalarzy ci zagabywani właśnie tam kierowaliby bohaterów, po prostu oznajmiając: tam pytajcie.
Oto co zarządca miałby im do powiedzenia:
Jeżeli szukacie roboty, to powiem wam, że ta praca śmierdzi, tak jak grosz, który dzięki niej zarobicie. Mały grosz i niemały smród hahaha... Więc ten, którego szukacie... Tak istotnie jest tu ktoś taki, ale właśnie dziś nie stawił się do pracy. Może to ten, może nie. Tu bardzo wielu takich co przychodzą i rzucają po dwóch dniach albo jeszcze pierwszego. A każdemu trzeba tłumaczyć że potrzebuje tygodnia aby się przyzwyczaić do smrodu. Ja tu zatrudniam 50 ludzi, ale każde chętne do roboty ręce powitam... Mieszka w południowej dzielnicy, adres podam, a najlepiej zapiszę...
Wyciągnie skraweczek papieru i naskrobie na nim: Ulica Wąskie Koryto, budynek numer 4, wejście od szczytu. Pod ten adres z pomocą przechodniów BG powinni trafić bez większego kłopotu. Ale co ważne dajemy im w ten sposób szansę. Zarządca powiedział, że zatrudnia 50 osób i czy to nie dziwne, że był w stanie tak precyzyjnie z pamięci podać adres szeregowego pracownika?
Barak mieści w sobie trzy mieszkania, każde z osobnym wejściem. Jak spróbują dostać się BG? Na pukanie nikt nie odpowie. Mieszkanie może być nawet otwarte. Trzyizbowe, nieduże, bez komfortów. Najmniejsze pomieszczenie urządzone jest na kształt łazienki. W pokoju znajduje się komoda posiadająca po bokach pod blatem szuflady. Nie są zamknięte na klucz, lecz osoba, która waży się otworzyć którąś będzie musiała wykonać test zręczności by uniknąć ataku zamkniętego wewnątrz węża. Jeśli test się nie powiedzie, trzeba będzie zużyć porcję medykamentu jaki otrzymali BG od pustelnika. Jego prezent daje 70% skuteczność na odtrucie spowodowane jadem węża dowolnego gatunku.
Ostatnie pomieszczenie pełniące rolę sypialni powinno najbardziej zainteresować BG. Na ścianie wydrapany został napis: narodziłem się podwójnie, pierwszy raz jako człowiek i drugi raz jako syn węża. W tym momencie najuważniejsi powinni już wiedzieć, że charakter pisma na ścianie i ten, który znajduje się na skrawku papieru z adresem są bardzo zbieżne. Są, bo wykonane zostały przez tego samego człowieka.
Jednakże choćby najszybszy powrót do biura zarządcy już niczego nie przyniesie. Biuro będzie zamknięte a po zarządcy nie będzie ani śladu. Jeśliby BG jeszcze podczas wizyty w mieszkaniu Meo zechcieli wypytywać sąsiadów czy czegoś nie widzieli to istotnej odpowiedzi nie uzyskają. Jeśli coś czy kogoś widzieli to tylko Galmesa, który tu przybył po brata.

SIMOS

Uganianie się za synami węża jeszcze raz w drodze z Brionne na północ rozdzieli bohaterów na dwie grupy. Jedna czym prędzej pojedzie ku Bordeleaux, do podmiejskiej rezydencji hrabiego, z kolei druga ruszy na poszukiwanie kolejnego z synów węża. BN ruszą bezpośrednio na północ, BG odbiją na wschód.
Simos podobno prowadzi chłopski żywot we włościach szlacheckich, w kolonii wiejskiej o nazwie Akcinna. Na miejscu powita BG widok zwykłej zabudowy chłopskiej. Jeśli pojawią się za dnia zastaną gospodarza podczas jakiejś pracy, jeśli czas ich przyjazdu będzie późny ten będzie tkwił już w domu.
Będą udawali nieoczekiwanych gości, a może od razu wezmą go na spytki? Będzie się wypierał. Można zmusić go do kompletnego obnażenia się a następnie przeprowadzić oględziny w poszukiwaniu śladu po zębach węża. Lecz takiego śladu nie będzie. To albo zasugeruje im, że nie mają do czynienia z synem węża, albo że gad jeszcze nie dopuścił się jego przemienienia. Przyciskany przytaknie, że jest podrzutkiem z interesujących bohaterów okolic, ale już dawno z nich wyjechał.
Co więc wobec tego? Zabić go? To mógłby być zbytek ostrożności. Pozostawić? A może przyjdzie im do głowy by zabrać go ze sobą? Skoro przeciwnikiem jest wąż i jego rodzina, to lepiej wypadłaby konfrontacja z nim posiadając takiego zakładnika. Argument syna węża jako zakładnika może okazać się przeważający przy decyzji o zabraniu go ze sobą (byłoby to jednak uprowadzenie poddanego tutejszego władyki).
Simos może jeszcze próbować jakiejś sztuczki, niezależnie czy wmawiali mu bycie synem węża i posiadanie w sobie mrocznego potencjału, który po ukąszeniu jego wężowego ojca może się szybko w nim uobecnić. Będzie więc próbował słownej sztuczki, bo jeśli coś takiego usłyszy, może mu się wydawać, że przybysze są niespełna rozumu. Rozpocznie biadolenie w rodzaju:
Panowie darujcie... Ktoś stamtąd? To może chodzi o mojego poprzednika na tym gospodarstwie, ja tu od paru lat jestem. Jaśnie Pan nie przedłużył z tamtym dzierżawy i ten odszedł. Ale kto to był, gdzie ruszył nie wiem...
To chyba zbyt mało aby przekonać BG, ale kto wie. Mógł ich przechytrzyć Talevick, mógł puścić bokiem Meo, tu mamy Simosa, który w mało wyszukany sposób próbuje tego samego. To musi być zatem u nich rodzinne. Jednocześnie tu dajemy BG największe szanse nie dać się zwieść.

NA TRAKCIE

Gdy grupa z BG zapuściła się do Akcinny, druga grupa podążała w stronę Bordeleaux. Podczas jednego z nocnych postojów Vitris Belil częstował pozostałych winem, zaprawionym środkiem nasennym. Wartę objął jako pierwszy, ale gdy minął czas zmiany, nie obudził zmiennika. Mając pewność że pogrążyli się w twardym śnie dobył noża... Efekty rzezi, jaką urządził z braćmi ze zgrozą odkryli już rankiem podróżni z nieopodal przebiegającego traktu.
Poodcinane głowy zawiesił na gałęziach drzewa, pod którym się rozłożyli. Zadbajmy by owe miejsce mijali też wracający z Akcinny BG. Ponieważ wciąż gromadzą się w tym miejscu ludzie zaaferowani tym wydarzeniem, powinno ono też zwrócić uwagę przejeżdżających bohaterów. Zapytawszy ludzi co się tu stało, wnet powinno im to na myśl przywieść głowy z chaty na bagnach, skutkiem czego zafrapuje ich kim byli zabici.
O więcej informacji mogą i powinni zwrócić się do straży drogowej. Kim byli? Nikt nie odpowie na to, byli to ludzie z traktu dobrze uzbrojeni, pytani strażnicy nie będą w stanie ich nazwać. Ponieważ jest dość ciepło nie można było ciał przetrzymywać zbyt długo, bo nie ma też gdzie. Pogrzebano tych ludzi na uboczu gościńca na cmentarzyku przeznaczonym do pochówku właśnie takich anonimowych zmarłych, zabitych, których nikt nie szuka i nie zgłasza się po ciała. Ponieważ twarze mieli zapaćkane zaschniętą krwią i oblepione piaskiem też podawanie ich rysopisów nie może przysłużyć się całkowicie pewnej identyfikacji. Kłopot sprawiło podczas pochówku dopasowanie głów do ciał i uczyniono to na chybił trafił. Mimo iż BG są pozbawieni dowodu, powinni mieć przekonanie, że zabitymi byli ich niedawni kompani. Co więcej, zabitych jest o jednego mniej niż liczyła ta grupa. A zatem jak tą wieść potraktują BG? Ktoś ocalał, czy może wśród nich był zdrajca? W zależności od hipotezy jaką przyjmą w odpowiedni sposób też posłużymy się Vitrisem Belilem później.
Koni przy nich już nie było (zabrane przez synów węża), co użyteczniejsze elementy rynsztunku oczywiście straż drogowa wzięła do depozytu, a przecież po tym co zostało BG mogą starać się rozpoznać kto znalazł się w ziemi. Tyle tylko, że drogowcy już przehandlowali nieco z tych rzeczy. Mogą się zasłaniać prawem, zezwalającym na taki handel dla pokrycia kosztów pochówku. Poza tym Vitrisa możemy uczynić sprytniejszym niż potrzeba, a więc mógł tam podrzucić trochę swojego ekwipunku w zamian pobierając cudzy i w ten sposób oględziny resztek po tych ludziach pozwolą BG przyjąć błędny szacunek co do tego kto jest ofiarą.
Skoro zostali tu napadnięci przez synów węża, to już niewiele dzieli zamachowców od rezydencji hrabiego i trzeba tam jechać w sporym pośpiechu. Tak czy siak z tego powodu nie powinna nastąpić zbyt duża zwłoka w podróży BG na północ.

REZYDENCJA

Trzeba będzie zakomunikować hrabiemu, że skoro pofatygował swoich ludzi na bagna, to Pan tych bagien i jego słudzy teraz fatygują się nieproszeni do niego. Niezależnie od propozycji BG (ich rad co robić) hrabia wysłuchawszy całej historii podejmie decyzję. Nie będzie donikąd uciekał pozostanie tu – co oświadczy wkładając naszyjnik z czerwich zębów – i będzie czekał aż nadejdą. Postanowi być przynętą. Co więcej, odeśle część ludzi, by to zachęciło i ponagliło przeciwników do ataku, obronę opierając na BG. Zanim jednak doprowadzimy do decydującego starcia, pora by padły ostatnie wyjaśnienia.
Mógłby je złożyć hrabia, który byłby do tego bardziej skłonny im bliżej byłby dna butelki wina. Ale również co nieco może o pewnych wydarzeniach sprzed lat wiedzieć najstarsza część służby. Tu wyjaśnię rzecz ustami hrabiego. Gaston po stracie syna zrzekł się urzędu i zachował jedynie tytuł hrabiego. Nie miał już potomka, w tym wieku kolejnego już mieć nie mógł, więc skoro nie było dziedzica, nie potrzebował już urzędu, na którym trwał z myślą o jego sukcesji w ramach rodziny, a teraz również milczenie może wydawać się mu zbędne.
Za co i w imię czego mieszkaniec bagien nastaje na niego?
Nie chodzi tu tylko o mnie samego, ale i o mojego syna, który już opuścił świat żywych. Trzydzieści lat temu, gdy syn mój przekroczył ledwie wiek szczenięcy zaczął spędzać bardzo dużo czasu w Bordeleaux, pobierając edukację. Tam fascynacja tajnymi bractwami jakimi naszpikowane jest Imperium zaowocowało podobną modą. Wraz z trzema towarzyszami założył takie bractwo.
Będąc synem wysoko postawionego szlachcica miał dostęp do miejskiej książnicy, skąd wykradał stronice z niektórych woluminów traktujących o ciemnej stronie naszego świata. Rozumiecie? Chaos. W tej swojej małej grupie zainteresowali się tylko teoretycznie tymi treściami. Ale jeden z nich miał powiązania z grupą okultystów, której sprzedał odpisy tych materiałów, a grupa ta zaczęła je wykorzystywać w sposób obrzędowy.
Niedługo rozgłosu nabrała sprawa, że jacyś kultyści posługują się materiałami z książnicy, do której dostęp miała jedynie elita szlachecka. Mieszczan i kapłaństwo strasznie oburzyło to, że w ogóle w tej książnicy tego rodzaju treści są przechowywane.
To co o całej sprawie słyszałem pozwoliło mi się zorientować, że inkryminowane materiały posiadał mój syn. Wzięty na spytki wszystko mi opowiedział. Próbowałem ratować siebie, jego, dobre imię rodu. Kultystów wyłapywano, ci mogliby wydać tego, od kogo materiały pozyskiwali, a ten z kolei wydałby bezpośredniego dostawcę, więc mojego syna. Należało zatem uprzedzić stróżów. Syn nie był w stanie za bardzo wskazać, który z jego towarzyszy mógł przehandlować te rzeczy. A przecież którykolwiek z nich wskazać mógł mojego syna jako wspólnika. Taką możliwość trzeba było wyeliminować. A najlepszym eliminatorem mogła być grupa zabójców. Pięciu ich było, tyle ile głów wisiało w chacie na bagnach, jak opowiadaliście.
Dwóch towarzyszy syna dopadli błyskawicznie. Trzeci sprawił im nieco kłopotu. Jak mówili dopadli go dopiero za Brienne, na tamtejszych bagnach. Był nikim, niejaki Teo Gwisi, już wtedy był sierotą, który po ojcu odziedziczył tylko długi. Ale nie przynieśli jego głowy, musiało więc pójść im wtedy coś nie tak. Kłopoty miały być zażegnane a okazuje się, że zostały jedynie oddalone.
Po latach, gdy rycerz w postaci węża z pomocą skrawka spaczenia realizujący swą wolę, mógł wreszcie cieszyć oczy dojrzałymi synami postanowił nasączyć ich jadem nowego życia, życia jako synowie węża, którzy wkroczą w odpowiednim momencie na przeznaczoną im drogę zemsty.
Tyle szans ilu synów. Grupa podrzutków długi czas nieświadomych tego kim w rzeczywistości są oraz kim mogą się stać. Pierwszy bezimienny syn naturalnie poczęty nazywany po prostu Synem (czyli nasz pustelnik-zielarz). A potem kolejni już nienaturalnie poczynani i przemieniani: Daren, Knida, Odon (Vitris), Meo, Talevick i Galmes. Pierwszą szansę dał najstarszemu Darenowi, który zabił syna hrabiego, lecz nie wrócił. Następnie posłał dwóch: Knidę i Vitrisa, lecz pierwszy zawiódł i sam zginął a drugi nie mógł doczekać się dostępu do hrabiego. BG wkroczyli do tej historii gdy do roli mściciela przystępował więc Vitris. Wężowi został jeszcze nieświadomy Simos, który wyjeżdżając do dalekiej Akcinny znalazł się poza jego zasięgiem, ale w każdej chwili mógł być obarczony swym wężowym dziedzictwem.

ZAKOŃCZENIE I - KONSEKWENTNIE REALIZUJĄCY SIĘ PLAN 

Zanim dojdzie do starcia (jeśli dojdzie) musimy jeszcze uporządkować parę rzeczy. Kij otrzymany od pustelnika mógł nie być używany i jest cały o ile jego taszczenie nie zostało zaniechane przez BG. BG broni nie brakuje, więc powinni chyba powierzyć go hrabiemu.
Nasuwa się nam na myśl biblijna scena kiedy kij Mojżesza przemienił się w węża i zagryzł węża faraona. Dobry wąż zagryza złego węża, coś czym mogą się zasugerować nie bohaterowie graczy lecz sami gracze. Jak jakiś wzorzec działania, które właśnie tak się dokona przez analogię. Ale co jeśli kij przemieni się w węża i wtopi jadowite kły w hrabiego? To będzie znaczyło, że sprytu synom węża nie brakuje i w ten sposób BG sami oddadzą hrabiego w ręce śmierci.
Właśnie tak: scenariusz BG mogą zakończyć bardzo szybko wyręczając węża i jego synów – naiwnie ofiarowując hrabiemu dowieziony kij – byłby to konsekwentny bieg rzeczy. Istota tego scenariusza to nie walka orężna ale walka z przebiegłością i chytrością synów węża. Z łatwością BG pokonaliby ich w starciu wręcz, lecz nie chodzi o to aby zabić synów węża, ale aby nie dać się im zwieść kolejny raz. Wielce prawdopodobne jednak wydaje się, że synowie węża sprowadzą BG do roli „konia trojańskiego”.
	Jeśli BG dotąd byli wyprowadzani w pole to przez wężoidów, teraz może to zrobić też sam MG, zsyłając na hrabiego sen, w którym osaczają go węże. Przed nie wysforował się jakiś pospolity okaz. Hrabia kryje się w swym pokoju, wreszcie wspina na łoże, przyciskając do piersi kij. Nagle rzuca go na podłogę usianą gadami, wtem ów kij staje się wężem i pożera prowodyra. Gady odpełzają, szlachcic ocalony. Opowiedzenie takiego snu przez hrabiego to swego rodzaju „ostatnie kuszenie” bohaterów jakie może zastosować MG by powierzyli wielmożnemu panu kij. Łatwowierność i paralela umocni w graczach przekonanie ze to sen proroczy a kij to dar szczególny i przeznaczony do rąk hrabiego.
	Takie zakończenie wynika z konsekwentnie realizującego się planu wężowej familii i narzuca się jako prawdopodbne w sytuacji ulegania drużyny sprytowi synów bagien. To zakończenie nie tyle wymuszone przez MG co wynikające z postawy BG. Świadome więc pozbycie się kija a nie jego przypadkowa utrata – to może być w końcu pierwsze zwycięstwo BG w tej przygodzie i to zwycięstwo bardziej nad sobą a nie nad synami węża.

PERSONALNE SPEKULACJE

Scenariusz zamyka śmierć hrabiego lub walka w jego obronie (potencjalna śmierć wężoidów). To pierwsze nakreśliłem powyżej, to drugie nastąpi kiedy spryt i przebiegłość wężowych synów nie zatriumfuje nad BG.
Co wtedy? Wszystko zależy od tego jak potoczyła się narracja. Od tego jakie miejsce obecnie w przygodzie zajmują Simos i Vitris. Jak zadysponujemy nimi na zakończenie? Czy Vitris jest już spalony? Czy będzie wewnątrz, czy też nie? Jeśli dowieźli Simosa tutaj to z pewnością zatrzymali pod kluczem. Czy spotka ich niespodzianka tego rodzaju, iż wąż wślizgnie się do jego pomieszczenia i kąsając zainicjuje przemianę? Jeżeli Vitris byłby wewnątrz rezydencji, może go uwolnić i wykorzystać do współdziałania. Zwracam uwagę na jeszcze jedną rzecz, mianowicie możliwość zdekonspirowania Vitrisa, gdy znajdzie się w polu widzenia Simosa. Nie ma on poczucia przynależności do wężowej familii, ale może jako tako pamiętać z lat wcześniejszych Vitrisa jako mieszkańca własnych stron.
Inna kwestia to jak szybko owe ukąszenie będzie przemieniać Simosa. Czy staje się to gwałtownie i pod wpływem samego jadu następuje aktywacja wężowej natury, czy też wymaga to czegoś jeszcze, na przykład obcowania z wężem, dla wzmocnienia zmiany mentalnej? Rozstrzyganie tego zostawiam w zależności od potrzeby jaką zrodzi przebieg narracji.
Kwestia opcjonalna: na charakter zakończenia wpłynie ewentualne także dopasowanie jednego z BG do roli syna węża, moment narracyjny, w którym on uświadomi to sobie, oraz to czy upilnuje się przed przemieniającym ukąszeniem.
Simos takiego ukąszenia nie chce. Oczywiście jeśli BG wyręczyli synów węża w wariancie powyżej ujętym, takie czy inne wykorzystywanie Vitrisa lub Simosa konieczne już nie będzie. Koło zamachowe wydarzeń - zemsta - dopełniło się.

ZAKOŃCZENIE II - INWAZJA

	Gdy gracze uchronią swych bohaterów przed sztuczkami wężoidów, wymagało to będzie od nich ataku na rezydencję. Może gracze preferują po prostu starcie prowadzące do wyniszczenia przeciwnika? Jeśli tak, to dajmy im starcie z synami węża. Prawdziwych węży, których będą setki, przecież nie sposób wyniszczyć. Ale jeśli się uśmierci węża, który nimi kieruje, ich działanie utraci charakter działania sterowanego. A dziatwa to nie są jacyś wojownicy, to tylko asysta węża.
Zatem oczekujący upustu dla swych batalistycznych żądz BG – a są tacy, którzy raczej niczego innego w takim finałowym momencie nie oczekują – mogą wraz ze służbą hrabiego zabrać się za przemienianie rezydencji w twierdzę, do której lada moment wedrą się węże. Jeśli się czerpie radość z takich igrzysk, to niech się takie igrzyska odbędą.
Symptomy nadciągającego starcia to zauważana przez ludzi niespotykana koncentracja węży w okolicy. Nawet w bezpośrednim pobliżu rezydencji, ale jak na razie nie wewnątrz zabudowań. Kierunek ruchu i stopień agresywności nadaje im nasz główny wąż, wpływając na nie siłą woli, tak jak siłą woli kontrolował gigantyczne węże, wżerając się w ich ciała i uciekając gdy stawały się martwe.
Moment, w którym gady wkroczą do wnętrza budynku, będzie momentem poprzedzającym akcję synów węża. Wywołane w ten sposób zamieszanie mogą wykorzystać dla przedostania się do środka. Jeśli Vitris nadal „reprezentuje” hrabiego, może otworzyć im okno, może odciągać bohaterów by tamci przemykali między salami rezydencji. Jeśli natomiast od zdarzenia na drodze był nieobecny, a podejrzenia BG nie oscylują zbyt silnie wokół niego, można z jego pomocą wywabić BG z rezydencji.
Rozlegnie się łomotanie do drzwi, ktoś wyjrzy: na niebiosa, Vitris, gdzieś się podziewał?
Szkoda czasu na gadanie – krótko stwierdzi Vitris – Udało mi się ujść z napaści na trakcie, ale nie zwiewałem jak zając. Śledziłem ich. Cały czas i wiem gdzie mają kryjówkę. Nie tak daleko, wydają się nie tak przygotowani, by nie dać się zaskoczyć. A najlepiej wziąć ich z zaskoczenia.
Możliwe, że nieufność BG wzbudzi sam widok Vitrisa u drzwi. A jeśli tej nieufności zabraknie to może się okazać że każdy z synów węża w jakiś sposób wyprowadzał w pole BG. To może być gorszą raną dla dumy graczy niż obrażenia fizyczne bohaterów.
O ile synowie węża mogą mieć kłopot z dotarciem przez zaporę ludzką do komnaty hrabiego, to kłopotu takiego nie będzie miał niezauważony wąż w potoku ciągnących do środka gadów. A synowie węża? Odznaczą się fanatyczną postawą walki na śmierć, popadając w furię. Nie powinni być szczególnie kłopotliwymi przeciwnikami, ale dosięgnięcie ich mogą utrudniać rojące się węże, przecież nie przedstawiające dla nich żadnego zagrożenia.
Ponadto jeśli Vitris wyzyska naiwność BG, rezydencja podczas najścia tej wężowej armady będzie znacząco uszczuplona o obrońców, których poprowadzi do rzekomego obozowiska napastników. Kiedy się zorientują co do podstępu, powrót nastąpić może zbyt późno ale powinien być bardziej palący niż ściganie Vitrisa.
Jeżeli BG chcą jatki, niech się odbędzie. Zabicie synów węża może ich przyprawić o poczucie triumfu, fałszywe jeśli w tych drobnych epizodach to wężoidy triumfowały nad bohaterami. W końcu jakieś refleksje i dylematy też są potrzebne i nieuniknione. Główny dylemat zawisa pomiędzy prawem do zemsty a prawem do obrony. Wąż mści się na tym, który ma jego krew na rękach, zaś hrabia broni swego życia przed błędami przeszłości. Różni ich motywacja. Jednego niegdyś popychały głównie uczucia ojcowskie, drugiego obecnie nienawiść.

EPILOG

Śmierć hrabiego to dla wężowej watahy koniec walki koniecznej, dalej toczyła się już będzie tylko walka niekonieczna w ramach odwrotu. Uwaga, dalsza część nie dla tych, którzy nie lubią udramatyzowanych zakończeń.
Można tu jeszcze znaleźć miejsce na jedną z ostatnich klamer łączących wcześniejsze momenty przygody z jej zakończeniem. W ferworze walki, przy liczebnym ogromie gadów ukąszeń może nie da się uniknąć, ale może da się uniknąć śmierci wskutek nich? Zatem mała retrospekcja, wracamy na moment do nabrzeża i promu na którym był Talevick i dwaj ukąszeni pracownicy przeprawy promowej. Czy wtedy BG uposażeni w odpowiednie substancje dopomogli im? Teraz szansę by dopomóc BG mógłby mieć pokonany lub zwycięski Talevick, którego widok pośród synów węża pokonani lub zwycięscy BG mogą przyjąć z zaskoczeniem.
Umieści w ich dłoniach ampułki z antidotum chroniące przed zgubnym działaniem jadu z pożegnalnymi wymownymi słowami: ratuję jako wy ratowaliście, lub gdy nie ratowali równie wymownie czyniąc to samo powie: co miało umrzeć oddane śmierci a co może być oddane życiu niech będzie ratowane. Umarł hrabia ale BG mogą żyć. W końcu tam na promie przy pomoście też ratowali (jeśli nie ratowali bohaterowie, uratował ich Talevick gdy odjechali). Gestem tym uczyni BG dług wdzięczności wobec życia.
Po tym geście opuszcza ich jako zwycięzca lub opuszcza ten świat. Pokonany lub zwycięski syn węża, pokonanym lub zwycięskim BG ocala życie.

CHARAKTERYSTYKI  BN

	Poniżej ująłem główne postacie występujące w scenariuszu. Natomiast może zajść potrzeba użycia charakterystyk służby hrabiego, bo ona także w jego obronie będzie działać, oraz paru zbrojnych stojących w rezydencji. W przypadku zbrojnych MG może odnieść się do współczynników na przykład Paula Magrie.

Personalia	Umiejętności	Rynsztunek bojowy	Przedmioty i uwagi	
Ivor Grax
szlachcic, sługa hrabiego,
40\182 (wiek\wzrost)	czytanie i pisanie, urok osobisty, szczęście, broń specjalna – rapier, jeździectwo, etykieta, heraldyka, błyskotliwość	miecz jednoręczny, rapier, pistolet, lewak, tarcza	350 zk na koszty podróży	
Axe Metteli
łowca nagród
36\179	Tropienie, śledzenie, cichy chód na wsi i mieście, broń specjalna lasso, 	miecz jednoręczny, kusza (15 bełtów) koszulka kolcza, skórzany czepiec (0\1)	lina (20m), para kajdan,	
Paul Magrie
przepatrywacz
31\170	jeździectwo, cichy chód na wsi, tropienie, opieka nad zwierzętami, wyczucie kierunku, broń specjalna - bicz	miecz jednoręczny, nóż, bicz, tarcza, kolczuga, hełm, nagolenniki		
Olivien Schumbeck
szuler
36\188	szulerstwo, szczęście, zwinne palce, rozbrajanie, uniki, bijatyka, jeździectwo	miecz jednoręczny, miecz dwuręczny, włócznia, nóż	talia kart – namawiał będzie BG do gry, jeśli nie będzie mu szło zaprzestanie tego	
Vins Morieu
najemnik
44\175	rozbrajanie, uniki, silny cios, ogłuszanie, jeździectwo, powożenie, celne strzelanie	topór jednoręczny, włócznia, nóż, puklerz, napierśnik, nagolenniki, czepiec kolczy		
Vitorio Ross
estalijski banita, sługa hrabiego, 47\179	ukrywanie się na wsi, cichy chód na wsi, ogłuszanie, uniki, rozbrajanie, wspinaczka, jeździectwo	bastard, sztylet, kurtka skórzana, kolczuga, hełm, nagolenniki		
Jacob Dartel
były żołnierz, sługa hrabiego, 40\183	rozbrajanie, uniki, bijatyka, jeździectwo, silny cios, cichy chód na wsi	maczuga jednoręczna, sztylet, kolczuga, hełm, nagolenniki		
Gaston Bloys
hrabia
69\168	czytanie i pisanie, urok osobisty, szczęście, broń specjalna – rapier, jeździectwo, etykieta, heraldyka, błyskotliwość	Rapier, kij?		
Pustelnik
61\171	opieka nad zwierzętami, różdżkarstwo, tropienie, rozpoznawanie roślin, zielarstwo, sekretne znaki druidów	nożyk	torba, kij, sierp, różdżka, środki przeciw ukąszeniom, liczne znamienia po eksperymentach z jadami	
Galmes
syn węża, 25\178
	opieka nad zwierzętami, rozpoznawanie roślin, ukrywanie się na wsi, cichy chód na wsi, czytanie i pisanie, czuły słuch, szaleńczy atak	nóż, dzida, miecz jednoręczny (w finale)	znamię po ukąszeniu	
Talevick
syn węża, 23\175	czytanie i pisanie, broń specjalna – lasso, szaleńczy atak	miecz jednoręczny, noże do rzucania (4 sztuki), kurtka skórzana	znamię po ukąszeniu	
Simos
najmłodszy syn węża 22\176	ukrywanie się na wsi, cichy chód na wsi	może jakieś widły na początek, potem co w rękę wpadnie		
Meo
najstarszy z żyjących synów węża 27\178	czytanie i pisanie, gadanina, celny cios, charakteryzacja, ukrywanie się w mieście, szaleńczy atak	pistolet (12 porcji prochu i 12 kul), miecz jednoręczny, nadziak (I+5, obrażenia –1), kurtka skórzana	znamię po ukąszeniu	
Vitris Belil
najął się do wyprawy Ivora
Syn węża, 26\179	rozbrajanie, ogłuszanie, uniki, bijatyka, jeździectwo, silny cios, cichy chód na wsi, szaleńczy atak	miecz jednoręczny, pistolet (10 porcji prochu i 10 kul), sztylet, kurtka skórzana, kolczuga, nagolenniki, hełm	znamię po ukąszeniu, bierna postawa podczas starcia z wężem na bagnach	

BN	WW	US		K	Odp	Zr	Int	SW	Og	A	Ż	S	Wt	Sz	Mag	PO	PP	
Ivor Grax	48	34	41	44	40	50	35	30	2	12	4	5	3	-	-	-	
Axe Metteli	50	40	40	49	40	39	35	30	1	11	4	5	4	-	-	-	
Paul Magrie	40	38	38	45	38	39	35	30	1	11	3	4	4	-	-	-	
Olivien Schumbeck	50	40	39	41	49	44	36	38	2	11	3	4	4	-	-	-	
Vins Morieu	55	51	42	41	40	35	35	33	2	13	4	5	4	-	-	-	
Vitorio Ross	44	34	37	40	35	44	40	40	1	10	3	4	4	-	-	-	
Jacob Dartel	55	45	36	43	40	40	66	45	2	12	3	4	4	-	-	-	
Gaston Bloys	38	35	33	38	38	50	40	35	1	10	3	4	3	-	-	-	
Pustelnik	30	25	33	35	30	50	60	45	1	9	3	3	3	-	-	-	
Galmes	37	34	37	39	40	48	50	42	1	11	3	3	4	-	-	-	
Talevick	40	38	36	40	45	45	56	42	2	12	3	4	4	-	-	-	
Simos	38	30	39	44	36	38	40	35	1	12	3	4	3	-	-	-	
Meo	40	40	40	40	39	45	45	44	1	12	4	4	5	-	-	-	
Vitris Belil	60	45	42	50	50	44	48	44	2	14	4	5	4	-	-	-	
Wąż jako zwykły	50	-	10	30	55	50	60	40	1	5	1	3	4	-	-	-	
Wąż jako gigant	50	-	55	40	44	50	60	40	3	60	5	3	6	-	-	-	

Kyrieeleison@wp.pl
Grzegorz Wołoszuk
ul. Miła 21
21-540 Małaszewicze